“Kitob dunyosi” –
маънавий-маърифий, ижтимоий-сиёсий газета.
2012 йил 26 январда қайта рўйхатдан ўтган.

Муассис:
“Tafakkur bulog‘i” масъулияти чекланган жамияти

Барча ҳуқуқлар қонунлар билан ҳимояланган. Сайт маълумотларидан фойдаланилганда манба кўрсатилиши шарт.

  • Рукн: Назм
  • 284 марта кўрилган.

ЛАБИМДА ЛОЛАДАЙ БЎСАНГ ШУЪЛАСИ

Фўруғ ФАРРУХЗОД,

эрон шоира

ЛАБИМДА ЛОЛАДАЙ БЎСАНГ ШУЪЛАСИ

              ВИДО

Кетарман ложарам,

Кетарман нолиб

Тағин вайронадан вайроналарга.

Кетарман дарбадар, кетарман олиб,

Бу дарё дилимни девоналардай.

 

Кетарман йироққа,

Қалбимнинг қора

Гуноҳини ҳамда ишқ доғларини

Ювиб, халос этсам дилимдан зора

Хароб истакларнинг дудоқларини.

 

Кечирмадим, кечдим сендан, умидим,

Бенаво қалбимнинг тинглаб додини,

Тириклайин гўрга олиб кетдим жим,

Қўмсамасин дея висол ёдини.

 

Янграйди андуҳлар, ашклар нағмаси,

Кетарман саргашта, кетарман бадар.

Сиздан, гуноҳларнинг қайноқ чашмаси,

Шояд ўшал онда қилсайдим ҳазар.

 

Маъсумгина фараҳ ниҳоли эдим,

Шохимни қайирди ишқ панжалари.

Кулфат ёғдусига айландим-қолдим,

Лабим у лаблардан тушганда айри.

 

Оқибат, пойимга ташлади каманд

Сафар арқонлари. Жигархун, жим-жит

Кетарман, кетарман, торт юрагимдан,

Ночор қўлларингни, бесамар умид…

 

              КУЗ

Афсунгар табиат юзидан олдим,

Fам йўғирган нури дийдаларимни.

То кўрмасин дея оташ нигоҳим

Ҳасрату мотамнинг жилваларини.

 

Куз, хокка беланган йўловчи, надир

Кўйлагинг остида қаппайган бўхча?..

Дунё орттирмадинг дунёда, ахир,

Қурғаб, хазон бўлган япроқдан ўзга.

 

Шоир қалбига ғам, алам бахш айлар,

Кунботаринг кўзи, —

Айланган тошга.

Ўртанган жонимга не ҳам бахш айлар,

Оғушинг, рутубат, ғуссадан бошқа?!..

 

Мудраган қийноқлар бостириб келар,

Қайғуга лиммо-лим сукут қаъридан.

Бедарак йўқолган орзулар елар,

Пинҳона тасаввур қанотларида.

 

Куз, эй, меҳнат юкин хуш таронаси,

Куз, эй, ўйчан қўшиқ — хаёлга маҳкум.

Афсунгар табиат чеҳрасидаги

Аянчли табассум…

     ТУШ

Сокин хилват қолди,

Мен қолдим тағин,

Олис хотирлардан қолди ёлғиз ёд.

Ҳасрату дард билан ўтиб гўр сари

Риҳлат этган ёрсиз ишқдан бир фарёд.

Шам ёқди умидим вайронасига,

Кимнингдир афсунгар бармоқлари жим.

Тўқинди бу гўрда ётган жасаднинг

Ўтли нигоҳига тумтоқ нигоҳим.

Бўзладим, бу — ўша…

Зор юрагимда

Ўтли нигоҳидан қолди ваҳм, дарз.

Лабларида заҳар ханда урди барқ:

— Мени эсладингми, эй сен, булҳавас?..

Титради қайғуга лиммо-лим қалбим,

Вой шўрим, девона бўлган эканман.

Вой шўрим, уни мен ўлдирдим, унга

Ўшанда бегона бўлган эканман…

Менга юрагини олдирди, бироқ,

Ишқимдан қалбида ўйилди доғлар.

Топтадим бу юрак остонасини,

Кўзимни кўр ғурур ташлади боғлаб.

Унга азоб бердим, озорлар бердим,

Уқубатлар қўшдим оҳу зорига.

Вой шўрим, вой Худо, вой худойим-эй!

Уни бериб қўйдим ўз мозорига.

Лабим сукутида синграйди нола,

Шам нури қалтирар марқад қаърида.

Бир қатра ёш кўрди сўқир кўзларим,

Жасад кипригининг қабатларида.

Пойига чўкай деб боладай чопдим,

Сўрай деб пушаймон қалб иллатини.

Дегайман: — Мен гумроҳ, бир бечорага

Тилагин Оллоҳнинг мағфиратини…

Этагим ҳилпираб, қулаб тушди шам,

Қоронғилик ичра йўқолди кўзлар.

Ортидан ёлвордим: — Кетма, сабр қил…

У кетди сўз демай, у кетди бўзлаб.

Вой шўрим, бунча шўр пешонадирман?

У ётибди топиб тупроқда тўзим.

Вой шўрим, бунчалар девонадирман?

Уни қаро ерга берган Мен Ўзим…

 

              ИШҚ ТОНГИ

Кўнглим саҳифаси янглиғ осмонда

Ёруғ ой ёғдуси қолдирар изин.

Бу кеча кўзимдан ширин уйқуни

Қуваман, хаёлинг — уйқудан ширин.

 

Қолдим толнинг қуюқ сояларида,

Жимлик тўшагига чирмаб лошимни.

Марғуб нағмаларга эргашаман жим,

Дафтарим юзига қўйиб бошимни.

 

Рақсга тушар юзлаб тарона, сасим

Биллур жарангидай янграган онда.

Қандайдир нотаниш, хаёлий лаззат

Томиримда елиб-югурар қондай.

 

Оҳ, гўё юрагим дахмаси ичра

Ой арвоҳи кезар тентираб, санқиб.

Ё дайди шамол у, кир этагидан

Келар ёсуманнинг ҳидлари анқиб.

Лабимда лоладай, бўсанг шуъласи

Яшнайди, бир истак қўзиб қонида.

Ногоҳ мен эслаган бир ёруғ юлдуз

Ёришар сеҳрли ой хирмонида.

 

Кўксим ичра қай бир нотаниш кимса,

Берилиб чангу руд чертгани сайин,

Ҳамроҳ бўлиб мавзун қўшиқларига

Хушбўй ёғоч ҳиди таралар майин.

 

Оҳ, бундай ҳолатга ишонгим келмас,

Бундай ҳамроҳликдан кетмасман тониб.

Ўшал бир жуфт кўзнинг мафтун нигоҳи,

Наҳот, турган бўлса қаршимда ёниб.

 

Ўзга дунё ичра мен томон боққан

Зуҳра юлдузининг кўзлари ёнди.

Дафтарим бетига ёзаман масрур:

«Умринг боқий бўлсин, эй ишқ, ишқ тонги!»

 

     ЁЛFИЗЛИК FУССАСИ

Дераза ортида қор ёғади жим,

Дераза ортида қор ёғади жим,

Дилим сукутига кимнингдир қўли

Қайғу уруғини сочар бетиним.

 

Аввал-охиримни кўриб, қайғуриб,

Сочларинг оқариб кетди-ку, эй қор.

Фақат, юрагимга ёғдинг, эҳ афсус,

Мозорим бошига ёғмадинг бир бор.

 

Совуқ урган ниҳол янглиғ қалтираб,

Ёлғизлик дастидан руҳим қақшади.

Қалбим зулматида кўтаради бош,

Ёлғизлик дунёсин ваҳми, ваҳшати.

 

Сен энди ҳарорат этолмассан бахш,

Эй ишқ, эй музлаган қуёш танаси.

Кўнглим — умидсизлик саҳроси, яйдоқ,

Хастаман, қалбимда ишқнинг яраси.

 

Шавқнинг ғунчалари кетди қовжираб,

Эй шеър, эй жодугар шайтон, эй золим.

Уйғонди, уйғонди охир-оқибат,

Дард элтган уйқудан уйғонди жоним.

 

Сўнг… Қайга юз бурмай, қаерга боқмай,

Сароб афсунига дуч келдим ногоҳ.

Неки, мен ортидан эргашдим, чопдим,

Уйқу сувратига айланди, эвоҳ!

 

Эй Худо, Бир лаҳза айлагин зоҳир,

Дўзахнинг дардини, даҳшатларини.

Қачонгача дилга қамайман, ахир,

Дўзахнинг оташин ҳасратларини?!

 

Кўрдим, бот-бот ўшал мен кўрган қуёш,

Уфқнинг ортига кўмилди маъюс.

Уфқсиз қуёшим жануб кўксига

Жим ботди сўлиб ва сарғайиб, афсус.

 

Нима ахтараман бундан сўнг ундан,

Бундан сўнг не кутай ундан интизор?

Совуқ кўз ёш тўкиб, яратмоқ учун,

Тупроғи совимай турган бир мозор.

 

Дераза ортида қор ёғади жим,

Дераза ортида қор ёғади жим,

Дилим сукутига кимнингдир қўли,

Қайғу уруғини сочар бетиним.

 

Форс тилидан Одил ИКРОМ таржимаси